Z polecenia przeczytałem „Świat według Garpa” – prawdopodobnie najlepszą książkę Johna Irvinga. Nie miałem wcześniej okazji poznać powieści tego autora, więc z tym większym zaciekawieniem wszedłem w świat Garpa.
We wstępie autor sugeruje, że książka jest o męskiej żądzy. Nie jestem do końca przekonany do tej tezy. Równie dobrze można by powiedzieć, że jest o feminizmie. Ostatecznie jest też o złożoności związków. Książka opowiada o życiu S T Garpa – pisarza, ojca, męża, aktywisty (z przymusu) i amatora zapasów. Jest opowiedziana z perspektywy jego matki, Jenny Fields, oraz oczami samego Garpa.
Jenny pracuje jako szkolna pielęgniarka i uwielbia czytać książki. Po napisaniu swojej pierwszej i jedynej książki zostaje ‘przypadkową’ feministką. Jest ona niechętnie nastawiona do mężczyzn i ich motywów, ale nie jest też zwolenniczką skrajnej feministycznej ideologii. Wybiera więc życie samotnej, ale zarazem szczęśliwej matki. Słowa samotna nie jest w jej przypadku trafione, ponieważ nie czuje się sama. Ona nie potrzebuje męża i wydaje się, że Garpowi nie brakuje ojca.
Z kolei część książki, w której narracja Garpa przejmuje inicjatywę, skupia się na życiu męża, ojca i ‘pana domu’. Hellen (żona Garpa) po urodzeniu pierwszego i drugiego dziecka nie rezygnuje z kariery wykładowcy akademickiego. Główny bohater z zadowoleniem zajmuje się obowiązkami domowymi i opieką nad dziećmi.
„Świat według Garpa” został wydany w roku 1978r., ale pomimo upływu czasu porusza wciąż aktualne tematy. Czytając ją byłem zaskoczony, że w tak odważny sposób opisuje świat, np. wątek zmiany płci czy tragiczna scena w samochodzie. Z drugiej jednak strony lata siedemdziesiąte były w wielu sprawach bardziej liberalne.
Książka dużo miejsca poświęca pożądaniu, lękom ojca, skomplikowanym związkom. Zawiera w sobie dużo feministycznych wątków i krytycznie odnosi się do świata urządzonego dla i przez mężczyzn. Czyta się ją bardzo dobrze i pomimo 400 stron drobnym drukiem nie odczuwa się znudzenia.